Wat gaat de tijd snel! Januari is al weer voorbij en de eerder voorspelde ‘horrorwinterrrr’ is 3 maanden later gearriveerd. Al vind ik het horrorgedeelte wel meevallen, een wit landschap tegen een strakke blauwe lucht. Heerlijk!

Het weer voorspellen blijkt een lastige klus, 1 à 2 weken vooruit gaat nog, maar daarna?? Pure speculatie..Toch, we voorspellen graag . Een maand geleden werd de media overspoeld met lijstjes van voorspellingen, zoals ieder jaar rond Oud & Nieuw.

Voorspellers heb je in alle soorten en maten. Vroeger was het lastig. Je moest op een levensgevaarlijke en woeste berg op zoek naar dé gekke kluizenaar die je toekomst las in de darmen van een meegebrachte kip.

Tegenwoordig is het wat makkelijker. Je hebt Trendwatchers, Voorspellers en Google. Trendwatchers hebben hun beroep gemaakt van voorspellingen, de moderne versie van de kluizenaar op de berg. Waardevol? Ik denk het wel, als je Trendwatching niet beschouwd als exacte wetenschap en als de Trendwatcher zichzelf niet ziet als visionair. Een visionair maakt (vaak) de toekomst, dat is een heel ander spel en slechts voor een enkeling weggelegd. Bij voorspellers heb je de kermisvariant en de beroepspecialisten die een jaar vooruit kijken. Horoscopen daar geloof ik niet in en wat bijvoorbeeld mijn collega recruitment specialisten aan voorspellingen gedaan hebben… Tja, ik vind het meer een opsomming van de stand van zaken van dit moment. Google? Dat Google voorspelt gaat wat ver, maar je kan in ieder geval razendsnel verbanden zien, handig voor ‘trendwatching’.

Waarom voorspellen we eigenlijk? Volgens mij omdat we (willen) ‘geloven’ in de maakbare maatschappij/ wereld, het liefst waar alle risico’s zijn uitgesloten. Daarom raken we ook volkomen van de kaart als er eens iets onvoorspelbaars gebeurt. De natuur heeft daar bijvoorbeeld een handje van. Heel irritant voor de maakbare mens.

Krampachtig vasthouden aan zekerheid, maakt niet gelukkig. Zeker in deze onzekere tijden. Je krijgt dan namelijk een flinke knauw als er iets onverwachts gebeurt. ‘Hoe kan dat nou!’’Dat is niet eerlijk!’ ‘Waarom ik?’ Dat zijn de gevoelens die je krijgt. Volgens mij sta je sterker in je schoenen als je instelt op het onverwachte. Dat is heel simpel, weet zeker dat er iets onverwachts gaat gebeuren. Wat? Tja, dat is het onverwachte. Ook al weet je niet precies wat jouw Karma inhoudt, je kan je desondanks voorbereiden.

Zo weet je bijvoorbeeld dat baanzekerheid al lang niet meer bestaat, ook niet bij de overheid. Dat ontkennen maakt de klap des te groter als de ontslagronde dit keer niet aan je voorbij gaat. Houd je ‘employability’ op peil met bijvoorbeeld opleidingen en netwerken en de klap komt minder hard aan. Nog beter, maak het tot een kans. Klinkt dat te veel ‘Tjakkaa’? Misschien, maar voor veel mensen biedt ontslag nieuwe kansen waar ze -achteraf- blij mee zijn en zo blijkt de wereld voor een deel toch maakbaar.

Stem of voeg toe aan :