Het jaar 2010 stond, leek het wel, in het teken van werken aan jezelf, mindfullness en ’in balans zijn’. Velen om me heen werkten aan zichzelf, verslonden tijdschriften als Happiness en huurden tijd bij trainers in die eerst als consultant aan de bak waren maar daar blijkbaar meer geen emplooi in konden vinden.
In mijn dagelijks werk als extern P&O adviseur voor het MKB ondersteun ik klanten ook met hun vragen over verzuim. Burn-out of een andere vorm van psychische arbeidsongeschiktheid is altijd lastig voor werknemer en werkgever. Hoewel een werkgever een zorgplicht heeft blijkt het niet makkelijk om als werkgever aan deze plicht te voldoen.
Yes, het gaat weer beter! De economische indicatoren staan weer op groen. De ICT en chemische sector hebben bijna weer het productieniveau van voor de aanvang van de economische crisis bereikt. En er worden méér mannenonderbroeken van de dure merken verkocht.
De sociale werkvoorziening, ooit ontstaan voor arbeidsgehandicapte mijnwerkers die anders geen inkomen hadden, staat altijd onder druk in economisch slecht tijden. Ook nu weer.
Ooit werkte ik voor een particulier bedrijf in de gezondheidszorg. Elke maand werd netjes een bedrag van mijn bruto salaris gehaald en gestort naar mijn verzekeraar. Ik verbaasde me erover hoe weinig ’mijn pensioenaangroei’ was. En hoe groot de administratieve lasten zijn als je geen vet salaris verdiend.
Maandag had ik overleg met een klant. Hij vroeg hoe zijn bedrijf in de toekomst aan jonge enthousiaste medewerkers met het juiste kennisniveau kan komen. Het huidige leerstelsel vmbo-mbo levert hem niet de juiste mensen. Gelukkig maakt hij wel gebruik van de BBL-constructie en is zijn organisatie een erkend leerbedrijf.
Ik kan natuurlijk deze blog starten met de zin die premier Colijn in 1936 uitsprak en die sindsdien gebruikt wordt in allerlei moeilijke situaties: ”Gaat u rustig slapen, de regering waakt over u”.
De media staan vol met de teloorgang van de Pensioenfondsen en miscommunicatie over de JSF. Je zou bijna het vertrouwen in de overheid kwijtraken. Maar ik wil de maand augustus eindigen met positief nieuws.
Aan deze twee woorden moest ik denken toen ik een tekst las op vakantie in een vakblad. Het gezegde rust roest is wel van toepassing op een vastzittend moertje dat ondanks al het gereedschap zonder kruipolie geen milimeter beweegt. Maar geldt niet voor u als lezer, werkgever of werknemer die af en toe niets doet!
Tja, echt ’van harte’ proficiat is het niet als je 55 of ouder bent. De kansen voor ouderen op de arbeidsmarkt zijn klein. Dat blijkt ook uit cijfers van de UWV Kwartaal Verkenning. Het aantal banen voor de 55+ categorie is afgenomen. Is dus je baan door het economisch tij óf door globalisering verdwenen?
Loading ...